( 1 ) . . . از آنچه روزى ايشان كرده‌ايم انفاق مىكنند ، ، در بسيارى از آيات انفاق اين تعبيرها آمده است : « * ( مِمَّا رَزَقْناكُمْ ، ) * * ( مِمَّا رَزَقْناهُمْ ) * ( 2 ) از آنچه روزى شما قرار داديم ، از آنچه روزى ايشان قرار داديم و . . . » ، و اين تعبيرها حكايت از آن مىكند كه چيزى كه از مالداران انفاق آن خواسته شده است ، در واقع ، از آن ايشان نيست ، بلكه چيزى است كه خدا روزى آنان ساخته ، و آن را - بنا بر حكمتى - در اختيار ايشان گذاشته است ؛ پس ، از اين اموال از آنرو انفاق كنيد كه در حقيقت ملك شما نيست ، بلكه شما در مورد آنچه از حلال كسب كرده‌ايد جانشين ديگرانيد ، و در مورد آنچه حلال نيست غاصبيد . پس اين درنگ و تأخير در كار انفاق و آن را بارى سنگين پنداشتن ، از چيست ؟ اينك آيات ديگرى در بارهء انفاق ، آياتى جهت دهنده و سازنده : 4 * ( آمِنُوا بِالله وَرَسُولِه ، وَأَنْفِقُوا مِمَّا جَعَلَكُمْ مُسْتَخْلَفِينَ فِيه ، فَالَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَأَنْفَقُوا لَهُمْ أَجْرٌ كَبِيرٌ ) * « 1 » به خدا و پيامبرش ايمان آوريد ، و از آنچه شما را جانشين در ( داشتن و تصرّف در ) آن قرار داده است انفاق كنيد ؛ كه آن كسان از شما كه ايمان آورند و انفاق كنند ، پاداشى بزرگ خواهند داشت ، ، در اين آيه بدقّت بينديشيد ، كه « ايمان به خدا و پيامبر خدا » و « انفاق » را با « واو عطف » كه به معناى « جمع » و همرديفى است آورده ، و آنچه را كه بايد انفاق شود ، چيزى دانسته است كه خداوند ثروتمندان را ( و همهء كسانى كه توانايى انفاق دارند ) ، در تملَّك آن اموال جانشين قرار داده است ، نه مالك اصلى . يعنى اموالى را انفاق مىكنند كه مالك

--> « 1 » . « سورهء حديد » ( 57 ) : 7 .